Het verhaal van Vera

Mijn verhaal:

 

Mijn naam is Vera en ik ben 25 jaar oud. Al een flink aantal jaren kamp ik met overgewicht (105 kilo, lengte 1.63 cm) en daardoor zat ik ook niet lekker in m’n vel. Veel diëten geprobeerd, bakken met geld uit gegeven aan sportscholen. Zelf al een keer begonnen met een hardloop cursus van de Belgische Evy, dit laatste vond ik erg leuk alleen verwaterde weer. Ik zat na een tijdje zo slecht in mijn vel dat ik professionele hulp ben gaan zoeken omdat ik zelfs het leven niet meer zag zitten. Het was tijd voor verandering !

 

Na een aantal maanden therapie kwamen we erachter dat mijn probleem helaas dieper zat dan gedacht. Maar hier kreeg ik nu goede hulp voor. Ik wilde gezond gaan leven en me mooi voelen. Ook wil ik later gezonde kinderen op de wereld kunnen zetten. Maar als ik dit allemaal wilde, dan zou ik er toch zelf iets aan moeten doen. Dat was ook het moment waarop mijn trainster Helga kwam als geroepen. Ik hoorde via via dat ze was begonnen met het geven van een 12 weken durende hardloop cursus om te leren een half uur achter elkaar hard te lopen. Aangezien ik het hardlopen vroeger al wel eens geprobeerd had en dat me best leuk leek heb ik me daarom aangemeld.

 

Daar stond ik dan, dag 1 in m’n veel te strakke hardloopshirt waar je mijn vetrollen in kon tellen. Ik schaamde me kapot, maar ik had ja gezegd dus we gingen er tegenaan! Ik moet toegeven, trainingsdag 1 viel me alles behalve tegen en ik voelde me na deze training ook best wel goed (en stiekem had ik al zin in de huiswerk opdracht).

 

Na een aantal weken kreeg ik steeds meer de smaak te pakken. Natuurlijk had ik wel eens geen zin of was ik moe en zat ik liever op de bank. Maar Helga pepte me op en daarnaast heb ik een super lieve vriend die me ook elke keer weer motiveerde en zei hoe trots hij op me was. Het hardlopen ging steeds beter en ook voelde ik me steeds beter. Inmiddels was ik al 5 kilo wijt en voelde me steeds fitter en mijn te strakke hardloopshirtje ging al minder strak zitten. Ik vond het echt leuk!

 

Samen met mijn vriend stelde we ook doelen met daarbij een passende beloning, niet meer in de vorm van eten zoals vroeger het geval was. Maar beloningen zoals nieuwe hardloopschoenen, of zelfs een complete hardloopoutfit, dat motiveerde me alleen maar meer. Op 28 augustus 2016 was het dan zover, de beslissende dag waarop we zouden zien of ik een half uur zou kunnen hardlopen. Helga had zelfs een waterpunt geregeld zoals bij een echte hardloopwedstrijd. En we renden gewoon meer dan 30 min. Ik ben nog nooit zo trots geweest op mezelf, toen kreeg ik pas echt de smaak te pakken.

 

Twee avonden later stond de hardloopgroep FROS op de beweeg beurs in Westervoort. Omdat Helga en haar gezin daar ook aanwezig waren besloot ik even langs te gaan. Daar hoorde ik dat een aantal FROS’sers mee deed aan de Bridge to bridge run in Arnhem. En voor ik het wist had ik van iemand een startnummer weten over te nemen en had ik zojuist een datum voor mijn eerste hardloopwedstrijd. Ik was super zenuwachtig en bleef maar aan Helga vragen of ik dit al wel kon of dat het niet te vroeg was. Maar ze stelde me gerust en vertelde me dat ik dit zeker zou kunnen. Voor de Bridge to Bridge heb ik nog een aantal trainingen gehad van Helga en ik was er klaar voor.

 

Daar sta ik dan, aan de start van mijn eerste hardloopwedstrijd. Ik blijf tegen iedereen zeggen dat ik niet zenuwachtig ben maar ben inmiddels al 3x naar de wc geweest heb mijn veters ook al 4x opnieuw gestrikt. Helga loopt gelukkig met me mee en geeft me de tip om niet te snel van start te gaan, je loopt snel met de meute mee en dan hou je het niet vol. Het startschot gaat ik voel de adrenaline. We rennen over de eerste brug en aan het eind zie ik mijn zus staan die trots naar me staat te zwaaien en me aanmoedigt. Wat me verbaast is dat ik al best veel mensen zie wandelen. Dit motiveert mij alleen nog maar meer om door te rennen, om te laten zien dat ik wel die gehele 4,8km (3EM) kan rennen. We rennen over de tweede brug en ik zeg tegen Helga:” Ik ga nog niet snel maar ook ik kom er wel”. En op dat moment hoor ik een clubje politie agenten klappen en hoor ik ze zeggen zo is het meid! Je kant het!. We zijn al over de helft en we rennen door het centrum. Ik kijk trots om me heen want ik weet dat we er al bijna zijn en ik ben nog niet eens moe!. We rennen voor de tweede keer de brug op en daar staat FROS me aan te moedigen en de tranen rollen over mijn wangen. Ik ben trots, voel me goed en ik ga dit gewoon flikken. Boven op de brug maken we een rondje en rennen we de brug weer af. Ik zie de klok en trek een sprintje want ik ben nog niet moe, er zit nog wat energie in. Ik zie mijn zus en mijn zusje staan aan de finish lijn samen met mijn vriend. Samen met Helga ren ik over de finish lijn en iedereen begint te juichen, ik barst in tranen uit.

8 Juni 2016 ben ik begonnen met hardlopen en als iemand mij 2 jaar geleden had verteld dat ik zo actief in het leven zou staan, dan zou ik ze hebben uitgelachen. Inmiddels heb ik al 4 hardloopwedstrijden gerend en vind het nog steeds super. Ik ben bij elkaar al 20 kilo afgevallen en krijg elke dag complimenten over hoe goed ik er uit zie. Ik train nog steeds bij Helga op de vrijdag met nog een paar vrouwen. Ook heeft mijn vriend het hardlopen ontdekt en we rennen nu vaak samen. Ik kan wel zeggen dat ik op de goede weg ben, natuurlijk heb ik nog wel eens mijn ups en downs maar ik heb in ieder geval weer zin in het leven, voel me mooi en zit lekker in mijn vel. Het hardlopen heeft echt mijn leven veranderd.

Advertenties